Patryk_Kurkowski obserwuj 5

Błyskotliwy, imponująco szybki, perfekcyjnie opanował sztukę panowania nad piłką i inteligentny - wrażenie takiego zawodnika pozostawiał po sobie od młodych lat dziecięcych, co dostrzegli skauci AS Monaco, gdy wybrali się na jeden z meczów juniorskich. Thierry Henry strzelił wówczas aż siedem goli, a w sezonie potrafił przekroczyć 100.

Miłośnikiem talentu Titi okazał się Arsene Wenger, który od początku ustawiał go na środku ataku (zadebiutował w wielu ledwie 17 lat), gdzie Henry czuł się swobodnie niczym ryba w wodzie. Francuski szkoleniowiec został jednak zwolniony w 1994 roku, ze względu na słabe wyniki AS Monaco (dopiero dziewiąte miejsce w Ligue 1).

Ani jego następcy w AS Monaco (Jean Petit, Jean-Luc Ettori, Gerard Banide, Jean Tigana), ani też wielki Carlo Ancelotti w Juventusie Turyn  nie dostrzegli w nim tego, co widział Wenger. Toteż Henry'emu powierzano zadania eksperymentalne - musiał tułać się - zupełnie nie w swoim stylu - po skrzydle, co odbiło się na efektywności; włoski szkoleniowiec spisał go na męki, nakazując mu angażować się w obronę.

Wenger przypomniał sobie o geniuszu Henry'ego, obejmując posadę pierwszego trenera Arsenalu. Właściwie chyba tylko on dostrzegł w nim piłkara, na którym możnaby oprzeć wszystko. Od którego możnaby oczekiwać i genialnych występów, i genialnych bramek.

Do Kanonierów Titi ewakuował się z chęcią, za co w pełni się odwdzięczył. W Premier League trzykrotnie został wybrany najlepszym zawodnikiem, czterokrotnie sięgał po koronę króla strzelców. Henry natchnął Arsenal, a Arsenal natchnął Henry'ego. To była transakcja wiązana. Londyńczycy przez kilka lat utrzymywali się na ligowym podium, wznosili też inne wyspiarskie trofea. By dzieło dopełnić zabrakło tylko sukcesu w Lidze Mistrzów.

Henry był tak spragniony triumfu w tych rozgrywkach, że zawędrował aż do FC Barcelony, gdzie nie tylko stał się jednym z wielu, ale też systematycznie podupadał. Trudno powiedzieć czy wyniszczyła go nowa rola w zespole (coraz rzadziej znajdował miejsce na środku ataku, nad czym wielokrotnie ubolewał), czy po prostu otoczenie innych wybitnych zawodników. Opuszczał Katalonię po przeciętnym sezonie - w 62 meczach uzbierał ledwie osiem trafień i cztery asysty. Tak nisko nie upadł od czasów gry w Juventusie Turyn.

Ostatnie miesiące spędził niczym na zesłaniu - za oceanem, w niezbyt popularnej, choć chętnie podbierającej niegdyś wielkie gwiazdy, by w ten sposób wzbudzić zainteresowanie - w USA.

Do Arsenalu wrócił w listopadzie, gdy New York Red Bulls odpadli w play-off MLS z Los Angeles Galaxy. Tam zresztą zakotwiczyła inna niegdyś wielka ikona Premier League - David Beckham. Henry wrócił, by móc trenować i utrzymać wysoką formę. I już w styczniu będzie miał okazję, żeby się odwdzięczyć, bo "Kanonierzy" wypożyczyli go na dwa miesiące.