PAP: Zdążyła się już pani nacieszyć medalem? Jak upływa dzień po zawodach?

Aleksandra Socha: Dziś jestem dużo bardziej zmęczona niż w czasie turnieju. Na planszy sił dodaje adrenalina, człowiek skupia się tylko na walce. Teraz jestem cała obolała, musiałam poprosić o masaż, by się szybciej zregenerować, trochę zrelaksować. A medalem jeszcze nie zdążyłam się nacieszyć.

Na podium wielkiej imprezy stanęła pani po siedmiu latach przerwy...

- To szmat czasu, dopiero uświadomiłam sobie, jak dawno to było, kiedy w Kopenhadze zostałam mistrzynią Europy. Rok wcześniej zdobyłam brąz mistrzostw świata. Wydawało się, że wszystko idzie we właściwym kierunku, ale... zacięło się. Były sukcesy w drużynie, ale indywidualnie na międzynarodowej arenie siedem chudych lat. Zdążyłam się solidnie stęsknić za podium, dlatego moja radość jest podwójna.

W Pucharze Świata radziła sobie pani dobrze, ale kłopoty zaczynały się, gdy przyszło walczyć o medale na imprezach rangi mistrzowskiej i igrzyskach olimpijskich...

- Stąd między innymi decyzja o wyjeździe do USA. Musiałam coś zmienić. Trenuję teraz głównie za Oceanem, w innych warunkach, innym środowisku, trochę inaczej niż wcześniej. Ta odmiana dużo mi dała, zobaczyłam, jak Amerykanie podchodzą do sportu, jak dużo znaczy odporność psychiczna, przekonanie o własnej sile. Pomogła mi też współpraca z psychologiem. To wszystko złożyło się na medal w Sheffield plus oczywiście dyspozycja dnia, bo czułam się w czwartek naprawdę dobrze.

Demony wróciły na chwilę w ćwierćfinałowej walce z Włoszką Gioią Marzoccą, kiedy od stanu 13:10 zrobiło się 13:14...

- To była masakra, w pewnym momencie zupełnie niepotrzebnie uświadomiłam sobie, że stawką jest medal, na który tak długo czekam. Emocje wzięły górę i poczułam się jakby sparaliżowana. Na szczęście w odpowiednim momencie potrafiłam przestawić głowę na właściwe tory, uspokoiłam się i zadałam dwa ostatnie trafienia.

W finale z Ukrainką Olgą Charłan szybko zrobiło się 1:7...

- Półtorej godziny opóźnienia w programie zawodów zrobiło swoje. W dodatku organizatorzy co 10-15 minut zmieniali komunikaty. Zaczęłam walkę "na śpiąco", nie byłam odpowiednio pobudzona i szybko straciłam dystans. Później odrabiałam, ale odwrócić losów pojedynku nie zdołałam. Trochę żałuję, że pierwsza w karierze porażka z Charłan przyszła właśnie w takim momencie, ale radość z medalu bierze górę. Chciałam go tak bardzo i mam!

Świetny wynik w ME znajdzie też przełożenie na awans w rankingu światowym, na podstawie którego przyznawane będą olimpijskie paszporty. Z Sheffield już znacznie bliżej do Londynu, nie tylko dosłownie.

- To drugi powód mojej wielkiej radości. Rok temu odpadłam w ćwierćfinale ME, więc teraz po drugim miejscu zyskam sporo punktów i powinnam awansować nieco z dotychczasowej 10. pozycji rankingu światowego. By wystąpić w igrzyskach, muszę być na koniec marca 2012 w czołowej "12". Droga jeszcze daleka, ale faktycznie w Sheffield zrobiłam duży krok w kierunku Londynu.

Rozmawiał: Paweł Puchalski (PAP)